ငယ္စဥ္က ဘ၀ပံုရိပ္

အရမ္းသိခ်င္တာမ်ားတယ္(၁၀) ႏွစ္သမီးအရြယ္ထဲကေပါ့ အေမနဲ့အေမ့သူငယ္ခ်င္းစကားေျပာနၾကတယ္။ ဟိႏၵဴလူ မ်ဴိးေတြေသရင္အေလာင္းကိုထိုင္လ်ွက္ေျမၿမူပ္တယ္လို့ေျပာေနတယ္ အေမကေစ်းမွာဆႏြင္းမႈန့္ဝယ္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဟိႏၵဴမသာခ်လာတာေတြ့တယ္ ဆိုင္းေတြတီးလို့။ကေလးဆိုေတာ့မျမင္ရလို့ တြင္းနခမ္းနား ကပ္ၾကည့္ရတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့အေမ့ကိုေျပာျပတယ္။အေမကရိုက္ဖို့ေတာာင္ေမ့သြားတယ္။အေမေျပာေနၾက စကားေလးဘဲ အေမကေျပာတယ္ ငါ့သမီကဆိုးတာမဟုတ္ဘူး သူလုပ္ခ်င္တာကိုသူလုပ္တာ။ ေဘာလုံးပြဲၾကည့္တာလဲဝါသနာပါတယ္။(၁၂)ႏွစ္သမီးေလာက္ေပါ့။ရပ္ကြက္ပြဲကန္တါၾကည့္တယ္ထိုင္ခုံမရွိဘူး ေစာင့္ေစာင့္ထိုင္ရတာ လူႀကီးေတြကေရွ့မွာထိုင္တယ္ ကိုယ္ကမျမင္ရေတာ့ သူတို့ေနာက္မွာရပ္ၾကည့္ရတယ္ ရြာမွာကဇီးယိုကိုဖက္နဲ့ထည့္ေရာင္တာ။ဇီးယိုစားရင္းေဘာလုံးပဲြကိုေငးတာ။ဇီးယိုကထန္းလ်က္ရည္က ထိုင္ၾကည့္ ေနတဲ့ လူႀကီးရဲ့အကၤီ်အျဖဴေပၚက်ကုန္တယ္။ သူလဲေဘာလုံးပြဲအာရုံဝင္ေနလို့မသိဘူး။ဇီးယိုကုန္မွဖက္ကိုၾကည့္ေတာ့ ေအာက္ကလူႀကီးအက်ၤီအျဖဴမွာထန္းလ်က္ရည္ေတြေပေနတာေတြ့တယ္။ဒါနဲ့ေနရာေျပာင္းၿပီးေဘာပြဲဆက္ၾကည့္တယ္။ အေမကိုေျပာျပေတာ့ငါ့သမီးဆိုးတာမဟုတ္ဘူးသူလုပ္ခ်င္တာလုပ္တာလို့ေျပာတယ္။ ရွစ္တန္းမွာၿမိဳ့နယ္ပထမရခဲ့တယ္။ ရြာေက်ာင္းမွာအဂၤလိပ္စာဂုဏ္ထူးထြက္ေတာ့သင္တဲ့ဆရာမေတြလည္း နတ္သမီးကိုဆုထပ္ေပးပါတယ္။ငယ္စဥ္ကအလြဲေတြ ႀကီးလာေတာ့လဲအလဲြေတြထပ္ျဖစ္လာပါတယ္